aku ni orang kampung.
bukan orang peta.
bukan orang kertas.
Tanah ni…
bukan tempat kami main-main.
di sinilah kami beranak,
di sinilah kami mati.
Tapi orang datang…
bawak jentolak,
bawak janji,
bawak mulut manis macam dodol basi.
Katanya:
“Ini pembangunan.”
Pembangunan kepala hotak kau.
Nenek tu…
orang tua.
jalan pun sudah heret kaki.
bukan bawa parang,
bukan bawa senapang.
Dia cuma bilang:
“Tanah aku, jangan korek.”
Itu ja.
Satu ayat ja.
Tapi jawaban mereka…
BATU.
TINJU.
BUANG KE SEMAK.
Hoi dunia…
sejak bila orang jaga tanah
jadi salah?
Kami ni orang Asli .
kami ni bukan jenis menjerit dulu.
kami tahan.
kami simpan.
kami telan.
Tapi jangan kau ingat
kami ni bodoh tak tau marah.
Marah kami ni…
macam bara dalam sekam.
diam…
tapi bila menyala,
habis.
Nenek tu jatuh.
orang kata dia mati.
dibuang macam bangkai.
Tapi Tuhan tak tidur.
Dia bangun.
Dia merangkak.
Balik rumah.
Kalau nenek tu mati malam tu…
kau tau tak siapa bunuh dia?
Bukan ja tangan pemukul tu.
TAPI SEMUA
YANG DIAM.
Pejabat yang tutup mata.
Aparat yang pura-pura sibuk.
Orang kampung yang bilang:
“Sudahlah… nanti kita kena apa-apa.”
Hoi!
Sekarang satu nenek.
Esok siapa?
Mak kau?
Ayah kau?
Atau kau sendiri?
Kami ni seniman.
katanya kerja kami menari ja.
menyanyi ja.
menghibur orang kenyang.
Hari ni aku bilang:
SENI KAMI BUKAN BEDAK PENUTUP LUKA.
Seni kami ni
jerit yang ditahan.
tubuh yang melawan.
ingatan yang tak mau mati.
Kalau tanah ni kau rampas…
jangan salahkan
bila orang kampung hilang sabar.
Sebab bila tanah habis,
manusia pun jadi buas.
Aku tak minta kau kasihan.
Aku tak minta simpati.
Aku cuma nak kau DENGAR.
Dengar tanah retak.
Dengar sungai berdarah.
Dengar orang tua mengerang
dalam gelap.
Kalau hari ni kau diam…
esok
kau jangan terkejut
bila kampung kau tinggal nama.
Lipat Kain, 06 Januari 2026.